எல்லா வீட்டிலும்
செல்லம்மாக்கள் இருக்கிறார்கள்
பாரதி மட்டும்
ஏதாவது ஒரு வீட்டில்
எப்போதாவது தான்
தென்படுகிறான்...

அவன் நேராத் தான் நடக்குறான் ...

சற்றுமுன் பார்த்தேன் 

சாலையில் அவனை

பல வண்ணங்களில் அகலக்கரை போட்ட

பழுப்பேறிய லுங்கியும்

ஒருகாலத்தில் நீலமாயிருந்த 

கசங்கிய சட்டையும் உடுத்தி

முன்னும் பின்னும் அலைந்தபடி

 நடந்துக் கொண்டிருந்தான்...

பலநாட்கள் சவரமறியா முகம் தான்

எனினும்

அதன் சுவடே தெரியாமல் 

ஒரு 

மோகனப்புன்னகை

வெற்றிக்களையோடு அவன் முகத்தை 

வெளிச்சமாக்கியிருந்தது...

எதன்மீதும் கோபமற்று

எதையும் எதிர்கொள்ளும் திடத்துடன்

தவப்பலனாய் சித்திக்கும்

தெய்வீக சிரிப்பு அது...

அது சர்வநிச்சயமாய்

இந்த லோகத்து சிரிப்பல்ல...

முற்றிலும் வேறு உலகின் நிலையது..

அந்த சிரிப்பின் கவர்ச்சி

என்னையும் அந்த லோகத்திற்கு அழைத்தது...

என்ன...

`குடிச்சிட்டு தள்ளாடுறான் பாரு`

என்று

இந்த லோகத்து மனிதர்கள் சிரிப்பார்கள்

அர்த்தமற்று...

வெப்பம்

  

தீப்பெட்டி திறந்து அழுத்தி உரசி

வெளிவந்த வெளிச்சமுனையிடம் கேட்டேன்

“சிகரெட் தாயின் மூத்தமகனே ...

கொள்ளி வைக்க போகுமுன்

கொஞ்சம் நில்லேன்

இதுவரை எங்கிருந்தாய் நீ ?

அடங்கி கிடந்த பெட்டிக்குள்ளா ?

அழுத்தி உரசிய அட்டையிலா ?”

“முட்டாளே

உரச வந்த உன் கரங்களுக்குள் ...”

என்றபடி மூச்சைவிட்டது அது

இப்போது

என் விரல்களுக்குள் வெப்பத்தை உணர்கிறேன்

வலித்துணை

நான் வேறு திசையில் செல்லவேண்டியிருந்திருக்கலாம்...

அல்லது வேறு யாருடனும் பயணத்தை பகிர்ந்து கொள்ள 

இயலா மனச்சலிப்பில் இருந்திருக்கலாம்...

நிற்க நேரமற்று அவரைக் கடந்த நிமிடம் தாண்டியும்

வெகுநேரம் என்னுடன் பயணிக்கிறார்

நெடுஞ்சாலையொன்றில்

நல்ல வெயிலில் முகத்தில் வியர்வைவழிய 

லிப்ட் கேட்டு கை உயர்த்திய அந்த 

நடுத்தர வயதுக்காரர்....!

    

தீவுகள்...

ஓடும் பேருந்துக்குள்

ஒரே இரைச்சல்...

எல்லோரும் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்...

செல்போனில்

மறந்தும்

பக்கத்துசீட்டுக்காரருடன் இல்லை...

இரண்டாம்  கருவறையே...

இன்னுமொரு  தாய்ப்பாலே...

இருட்டுத் திரை கிழிக்கும்

வெளிச்சக் கூர் வாளே...!

பிஞ்சு மழலைகளை

பிரபஞ்ச நெம்புகோல்களாக்கும்

அறிவுத் தொழிலகமே!

உன் வகுப்பறை

காற்றில் கனவுகள் மிதக்கும்

கனவுகள் கிளற பல

கவிதைகள் கிடைக்கும்...

ஆசிரிய உளி செதுக்கிய

அரும்பு சிலைகளின்

அணிவகுப்பே...!

கிளைகள் பூப்பூத்து

வசந்தத்தை வரவேற்க

வேராய் தவமிருந்து

வெற்றிகண்ட வித்தகமே!

அனுபவச் சருகுகள் மூட்டி

அறிவெனும் நெருப்பு சமைப்பாய்

வாழி நீ

வையமுள்ள வரை

உன் ஒளித்தூறலினால்

அகிலமே நனையட்டும்... ஆனந்த மழையில்...

தெருமுனை நடை பாதை

ஊர்மந்தை உலகமெங்கும்

ஆலயங்கள் கட்டிவைத்து

ஆண்டவனை தேடுவோரே...

வாரீர்...!

இங்கே

அன்பே திரித்துணியாய்

அர்ப்பணிப்பே நெய்த்துளியாய

கருணை கசிந்து மிக உருகி- எரியும்

ஞான விளக்கொளியில்

பாரீர்!

பரிசுத்தத்தை ! சக்தியின் தீச்சுடரை...!

 

ஒரே இனிப்பு...தனித்தனி நாக்கு...

பேசுமொழி கேட்க பெருங்கூட்டம் காத்திருக்க

ஆசைமொழி பேச ஓடிவந்தேன் உன்னிடம்

வீசுமிரு விழி மூடி மயக்கத்தில் நீ சொன்னாய்...

`மொட்டை மாடி காத்துல நல்லா வருதுல்ல தூக்கம்...`